نوشته: دكتر مهرداد ميرسنجری؛ استادیار دانشگاه
مردم نخجوان بهعنوان سرزميني كوچك مابين ايران و ارمنستان، در طول تاريخ بارها خواستار پیوستن خاك خود به ایران و الغای معاهدههای ننگین گلستان و ترکمانچای شده بودند. پس از ناكامماندن درخواست پيوستن نخجوان به ايران، با دخالت انگليس، تشکیلات جدیدی به شکل فرمانداری نظامی در نخجوان به وجود آمد و ریاست حکومت نخجوان را به عهده گرفت.
١٠ دي يا ٣١ دسامبر، براي ايران و قفقاز، روزي تاریخی است كه هزاران ايرانيتبار آن سوي ارس، ١٧٦ سال پس از پيمان ننگين گلستان و تجزيه باكو، شروان، گرجستان، داغستان و... از ايران و ٧٣ سال پس از ظهور اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي، به طرف خاك ایران حرکت کردند و در سرماي جانسوز زمستان، سيمهاي خاردار مرزها را از ميان برداشتند و تن و جان به آبهاي سرد و خروشان ارس زدند و با شعارهای همچون «یاددان چیخماز ایرانیمیز» ( ايران ما از خاطرهها فراموش نميشود)، بر خاك پاك ايران به تبرك بوسه زدند. مردم نخجوان هم كه تا آن هنگام و در طول ١٦١ سال پس از پيمان ننگين تركمانچاي، بارها براي بازگشت به سرزمين مادري اعلام آمادگي كرده بودند، زمينه را براي بازگشت به مام ميهن مناسب ديدند و مرز شاه تختي و پلدشت هنوز براي آذربايجانيها يادآور آن روز بسيار مهم تاريخي است...
درخواست مردم ورارود براي بازگشت به ايران
همزمان با اقدامهاي رسمي دولت ايران و مردم نخجوان و باكو، گروههایی از مردم سرزمینهای تجزیهشده خوارزم و فرارود (ماوراءالنهر) تومارهایی به کنفرانس ورساي فرستاده و خواستار پیوستن به سرزمین مادری، یعنی ایران شدند؛ حتی مردم بخارا و برخی مناطق دیگر، هیئتهایی را نيز برای پیگیری وحدت دگر بار با ايران، به «ورسای» گسیل داشتند. اما دولت بریتانیا برای مسکوتگذاشتن طرح مسئله وحدت دوباره سرزمينهاي اشغالشده ایران در كنفرانس صلح ورساي، از هیچ نوع کارشکنی خودداری نکرد؛ زیرا بیم آن داشت که در مرحله بعد مردم افغانستان، مکران و بلوچستان نیز مانند مردم اران و خوارزم و فرارود، خواستار وحدت دوباره گردند. بدينسان خواستهای تاريخي ايرانيان و ايرانيتباران به دو دليل عمده عدم توان و لیاقت سیاسی و قدرت میهنخواهانه دولت قاجار و نيز توطئه و همدستي دشمنان تاريخي ملت ايران به هیچ نتیجهای منجر نشد و سرزمینهای اشغالشده ایران همچنان در اشغال همسایگان باقی ماند...
فرجام سخن
امروزه ازيادبردن هويت ملي و رويدادهاي تاريخي وحدتساز ملي در ميان ايرانيان، برابر شده است با سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اين آب و خاك از اين سستي و ٣١ دسامبر هم در همين راستا تبديل شده است به يك سوءاستفاده آشكار توسط دولت جمهوري باكو. سه سال پس از خیزش تاریخی مردم آن سوي ارس براي بازگشت به ايران، دولت باکو با وارونهنمايي این قیام تاريخي، رسماً اعلام کرد که مردم نخجوان خواستار اتحاد با آذربایجان ایران (و نه سرزمين مادري كشور ايران) بودند. بدينسان در سكوت مطلق نخبگان جامعه، رسانهها و دولت وقت ايران، جمهوری باكو، روز اعلام همبستگي مردم جمهوري باكو و نخجوان با ايران را با تحريفي آشكار بهعنوان «روز همبستگی آذربایجانیهای جهان»(!)، تعطیل رسمی و عید اعلام كرد. با وجود تبلیغات فراوان و وارونهنماییهای مورخان وابسته به دولت جمهوری باكو، گرایش مردم قفقاز به ایران، در طول تاریخ از برجستگی خاصی برخوردار بوده كه در اين ميان اقدام بزرگ مردم آن سوي ارس در ۱۰ دی ماه ۱۳۶۸، نشانی روشن از زندهماندن علاقهمندي مردم سرزمينهاي جداشده از ايران براي بازگشت به وطن است؛ آنهم بعد از سالها تبليغات شديد ايرانهراسي و ايرانستيزي كه توسط مقامهاي تزاري و كمونيست مسكو و باكو به آنان القا شده بود... .
بنابراين بسيار زيبنده است كه ١٠ ديماه هرسال با پيشنهاد به دولت، بهعنوان نماد ایراندوستی مردم شمال ارس، به نام «جشن پيوند مردمي سرزمينهاي ايرانيتبار با مادر ميهن» در گاهشمار رسمي ايران ثبت شود.
ادمین خلیج فارس
اگر بیـنی که نابیــنا و چاه است - اگر خاموش بنشینی گناه است!
اشتراک گذاشتن = روشنگری و روشنسازی = بیداری و رهایی از اسارت.
خواهشمندیم به اشتراک بگذارید.
ایرانی بودن؛ امانت داری، اخلاق مداری
All Rights Reserved - تمام حقوق محفوظ میباشد.
این نوشته و تصویر توسط ادمین و برای تاربرگ خلیج فارس نوشته و ساخته شده است. رونوشت برداری از این نوشته و تصویر با نامبردن "تاربرگ خلیج فارس" همراه با لینک (www.persian-gulf.net) و بدون دستبردن چه در نوشته و یا تصویر آزاد میباشد! بکارگیری نوشته ها بدون نامبردن مأخذ و نقل مطالب دزدی ادبیست، که اگر صرف وقت و کسب دانش و نوشتن را تبدیل به پول کنیم، همان دزدی مال میشود!
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به خلیج فارس در رسانه های اجتماعی بپیوندید:
.